മറവി

മറവി

പ്രഭാതത്യില്‍ നിന്‍ സ്വരം കേട്ടു

ഞാന്‍ ഉണരരുണ്ടായിരുന്നു

അലസം ആയിരുന്ന എന്‍റെ ദിനങള്‍

നിന്നെ ഓര്ത്തു വിരസത അകറ്റി

അലക്ഷ്യമായ ഏന്‍ യാത്രയില്‍

നിന്നെ ഓര്ത്തു ഞാന്‍ നടന്നു

മറന്നു വെച്ച തുലിക വീണ്ടും

മഷിയിട്ടു നനച്ചു ഞാന്‍

കവിതയാക്കി ...

ഒടുവില്‍ ആ കവിതക്ക്‌ നിന്റെ

പേരിട് വിളിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച ഞാന്‍

ഓര്‍മയുടെ ആഴങ്ങല്യില്‍ പരതീ

നിന്റെ പേരിനായി .....ഇന്നും ...

മഴ

മഴ... മഴയുടെ ഓര്‍മപെടുത്തല്‍ .....
.....അദ്ധ്യായം 1കൊരിചോരി‌ന്ന മഴയെ നോക്കി ഞാന്‍ കൊരിതരിക്കരുണ്ടായിരുന്നു , എന്‍റെമഴ തുള്ളികള്‍ കൈക്മ്പ്ളില്‍ തെറുപ്പിച്ച് പളുങ്ക് മണികള്‍ ആകുമായിരുന്നുകൊലുസിട്ട എന്‍ പാദങ്ങള്‍ മഴവെള്ളത്തില്‍ നൃത്തം വെക്കാറുണ്ടായിരുന്നു ..................
അദ്ധ്യായം 2
കര്‍കിടത്തിലെ തകര്‍ന്നു പെയ്തമഴയില്‍എന്‍ കൈ ഇഴയില്‍‌ുടെ ഉര്‍നിറങ്ങിയ പിണ്ടചോറിനു ഒപ്പം കറുകയുംചെത്തിയം , ചാറി തുടങ്ങിയ മഴത്തുള്ളികളും അവശേഷിച്ചിരുന്നുഈറന്‍ അണിഞ്ഞു ബലി അര്‍പ്പണം നടത്തിയപ്പോള്‍പെയ്തു ഇറങ്ങിയ മഴയില്‍ ഞാന്‍ മരവിച്ചിരുന്നു ................ഹൃദയവും പ്രകൃതിയും പ്രകമ്പനം കൊണ്ടപ്പോള്‍കണ്ണീരും മഴയും അയീ അത് ഭൂമിയില്‍ പതിച്ചു ..................................
അദ്ധ്യായം 3
ഇന്ന് മഴയുടെ ഇരമ്പല്‍ കേള്‍കുമ്പോള്‍ , കണ്ണും കാതും ക്‌ുട്ടി അടച്ചു ഞാന്‍ ഇരുട്ടിനുള്ളില്‍ ഓര്‍മയുടെ തടവറയില്‍ ഏകാകിനി ആയിമൌനത്തിനു കുട്ടുകാരി ആയി തുടരുന്നു
സ്മിത അറക്കല്‍ ......................[2007ജൂണ്‍ - നവംബര്‍]